Biała i bez cukru

W myśl starej, wpojonej mi przez babcię zasady pamiętam, że w domu porządek być musi chociaż na tyle, żeby bez kłopotu wejść do niego ze spotkaną po drodze sąsiadką albo... wpuścić do środka ekipę strażaków w razie pożaru, zanim staranują drzwi. Tej zasady pilnuję i rzeczywiście w moim domu, odkąd mieszkamy samodzielnie i nie rozmywa się ta odpowiedzialność za wrażenie estetyczne, jest posprzątane, brudy w zmywarce na bieżąco układane i nie muszę wpadać w panikę, kiedy usłyszę dzwonek do drzwi, tylko niczym dumna pani domu otwieram je na oścież. Kolejna stara prawda - im mniej mam czasu, tym lepiej się organizuję. Weźmy na przykład taki poniedziałek. Praca do 16.00, przed powrotem do domu zakupy. Wpadam i robię obiad, ogarniam kuchnię, wstawiam pranie i zmywam podłogę na mokro. Na 18.30 idę na zebranie do kościoła w związku z przygotowaniami syna do pierwszej komunii świętej. O 20.00 wracam znów zahaczając o sklep, bo zapomniałam o jakichś drobiazgach. W domu zastaję gości, który...

Pamiętacie pierwsze randki? Spojrzenie w oczy, ostrożne dotknięcie dłoni, szybsze bicie serca? A co się działo przed wyjściem z domu? Łazienka. Golenie nóg i innych miejsc strategicznych, układanie włosów, perfekcyjny makijaż, dokładny manicure. Do tego przemyślana stylizacja. Kilka razy zmieniana sukienka. Niewygodne jak diabli, piękne szpilki. Odrobina perfum. Pamiętam początki związku z moim mężem. Wstawałam pół godziny przed nim, żeby nie zobaczył mnie bez delikatnego makijażu i umytych włosów. Świeża wsuwałam się pod kołdrę, on mnie przytulał i... no, wiecie co. Pomyślałam o tym ostatnio, przechadzając się po domu w grubym szlafroku, ciepłych skarpetkach, z łydkami dopominającymi się golarki. Jak się dziwić facetowi, że patrzy z przyjemnością na inne kobiety, skoro w domu umiarkowanie jest na co popatrzeć? A jego kobieta, z uwodzicielskiej i uśmiechniętej, zmieniła się w zrzedliwą i zaniedbaną? Wiem oczywiście, że w codziennym zabieganiu, po wspólnie spęd...

O tym, że istnieje coś takiego jak kubeczek menstruacyjny, doniosły mi zaledwie kilka tygodni temu internety. Kompletnie mnie zaskoczyła ta metoda i na początku zdecydowanie nie przekonała. Jednak ciekawość wzięła górę, obejrzałam kilka recenzji i stwierdziłam, że muszę go wypróbować. Zamówiłam Lily Cup. Cukierkowy. Po prostu śliczny. Głęboki wdech i... Przez wieczór i noc zero przeciekania, w kubeczku może 2 łyżeczki zawartości. Aplikacja bezproblemowa, mniej fajnie się kubeczek wyjmuje, ale pewnie to kwestia wprawy. Oczywiście w międzyczasie spokojnie można korzystać z toalety.  Zero kiszenia się w podpasce, na wszelki wypadek tylko wkładka, na której przez cały dzień pojawiają się może 4 krople po skorzystaniu z toalety. No dobra, czas na podsumowanie. W najcięższe dni kubeczek wyjmowałam co 12 godzin, spokojnie daje radę wypełniając się maksymalnie do 3/4 objętości. Wyjmowanie idzie coraz sprawniej. A prawdziwy test na skuteczność to wizyta na basenie, gdzie co pra...

Bywają takie dni, kiedy nie musisz nigdzie wychodzić. Delektujesz się poranną kawą, spokojnie przeglądasz wyprzedaże w internetowych sieciówkach, leniwie planujesz obiad... Błogość poranka lubi przerwać telefon. W moim przypadku - ze szkoły. - Pani syn źle się czuje. Czy mogłaby pani wcześniej go odebrać? Jasne, że możesz. Wciągasz na piżamę dresy, a kurtkę nieusilnie próbujesz dopiąć na grubej bluzie męża, którą z upodobaniem pożyczasz pod jego nieobecność. Do kompletu płaskie, wygodne kozaczki. Całości stylizacji dopełniają przetłuszczone włosy spięte w kucyk i zero makijażu. Przecież nie będziesz myśleć o takich drobiazgach, kiedy twoje dziecko cię potrzebuje. Uprzejma sekretarka nie lustruje cię z góry do domu, zabrany do samochodu syn nagle odzyskuje wigor i dobre samopoczucie, a ty stoisz na czerwonym świetle. I tutaj popełniasz kardynalny błąd - spoglądasz w prawo. A tam, w samochodzie na pasie obok twój pierwszy facet. Miłość sprzed lat. Kur... I patrzy z uśmiechem, pro...

Są takie chwile, kiedy pędzący świat zatrzymuje się na chwilę. I wiecie co? Okazuje się, że takie zatrzymanie jest możliwe. Więcej - rzeczywistość wcale na tym nie ucierpiała. Z reguły badania okresowe robiłam prywatnie, co sprowadzało się do kilkuminutowej rozmowy, przystawienia pieczątki i uszczuplenia budżetu o 40 zł. Tym razem pracodawca zobowiązał mnie do wizyty w przyszpitalnej poradni. Ostrzeżona, że najlepiej być bladym świtem, zarezerwować sobie dobrych kilka godzin i przygotować się na smród (?), o 7.50 stanęłam w drzwiach poradni medycyny pracy. Ludzi mnóstwo, prawie wszystkie krzesła zajęte, a przy okienku zamiast spodziewanych tłumów - zaledwie jedna osoba. Pewnie dochodzę do rejestracji i wyjmuję z torebki skierowanie, gdy nagle sympatyczna kobieta z krzesełka informuje mnie uprzejmie. - Ale my tu wszyscy czekamy do rejestracji... Okej, rozglądam się i zaczynam od pojednawczego uśmiechu. - Kto ostatni? - pytam. Namierzam panią, za którą jestem i okazuje się,...

Wbrew pozorom, wpis nie będzie dotyczył ganiania za facetem, który wydaje nam się doskonałym kandydatem na towarzysza życia. Będzie o nas samych - o kobietach, które z upodobaniem wyszukują braki w urodzie, o zgrozo! U samych siebie. Zacznę od tematu, który znam całkiem nieźle - a więc od siebie. Świeżo upieczona czterdziestka, z prawie piętnastolatką i prawie dziewięciolatkiem w domu, ma prawo nie wyglądać doskonale. Co z tego, że o tym wiem, skoro oglądam sobie siebie i czepiam się, jak swój największy wróg, wszystkiego, co wydaje mi się dalekie od doskonałości. I rzecz jasna, nietrudno mi znaleźć jakieś elementy, które wolałabym upiększyć. Wśród nich nie może zabraknąć, rzecz jasna, refleksji na temat wagi. Oczywiście mogłabym ważyć mniej. Nie jakoś spektakularnie, ale jakieś 7-8 kg pożegnałabym z radością. Tymczasem ze zgrozą zauważyłam że to, co świetnie funkcjonowało przez całe życie - czyli chcę schudnąć, jem mniej, chudnę - przestało działać. Jakoś tak niezauważalnie zaok...